چهل‌وهفت سال است که هنرمندان ایرانی، از خواننده، شاعر و ترانه سرا، آهنگساز، نویسنده و نقاش گرفته تا بازیگر، کارگردان، فیلم‌ساز، عکاس، مجسمه‌ساز، طراح، رقصنده و موسیقی‌دان، دور از خانه و در تبعید، مسئولیتی را بر دوش کشیده‌اند که کمتر درباره آن صحبت شده است. آن‌ها هر یک با زبان و ابزار هنری خود کوشیده‌اند حافظ حافظه‌ جمعی، فرهنگ، زیبایی و امید یک ملت باشند, چه بر صحنه، چه بر پرده، چه بر بوم و چه در کلمات. در تمام این سال‌ها، وقتی بسیاری از درهاى ارتباط بسته بود، این هنرمندان در غربت بودند كه راه پيوند زدن ما ايرانيان را با يكديگر پيدا کردند. با موسیقی، با ترانه، با فيلم، با نمايشنامه….نسلی بعد از نسل دیگر تلاش کرد نشان دهد که روح ایرانی خاموش‌شدنی نیست. همه هنرمندان بخصوص در زمينه موسيقى، فقط برای صحنه‌ها هنرنمايى نكردند، برای دل‌ها خواندند، برای کودکانی که باید با امید بزرگ می‌شدند و برای نوجوانان و جوانانی که باید آینده را می‌ساختند. برای مادرانی که داغدار شدند و برای پدرانی که در غربت، وطن را در خاطره‌ها زنده نگه داشتند. در تمام این سال‌ها، هنر فقط سرگرمی نبود، برای بسیاری از مردم پناه بود، نفس بود.یادآور این حقیقت بود که هنوز می‌توان امید داشت. امروز بیش از هر زمان دیگری روشن است که موسیقی زبانی جهانی است، زبانی که مرز نمی‌شناسد، زبانی که دل‌ها را به هم نزدیک می‌کند و یادآوری می‌کند که انسان‌ها فارغ از هر تفاوتی، دردها و آرزوهای مشترکی دارند. نوروز امسال، ما یاد کودکانی را گرامی می‌داریم که فرصت زندگی پیدا نکردند. نوجوانان و جوانانی را که رؤیاهایشان نیمه‌تمام ماند،و نسلی را که برای آینده ايران بهای سنگینی پرداخت. اما یاد آن‌ها را، نه با واقعيت دردناك مرگشان، بلكه با ارزش گذاشتن به زندگی‌شان، گرامى می‌داریم. با ادامه دادن رؤیاهایی که از آن‌ها گرفته شد. نوروز امسال می‌تواند آغازى فراتر از یک ضيافت سال نو باشد، ميتواند نشانه‌ای از همبستگی و غرور ملى ما باشد. نشانه‌ای از اینکه مردم ایران تنها نیستند، صدايمان شنیده می‌شود و در قلبهاى ما، امید هنوز زنده است. بیایید بهار امسال را بزرگ‌تر، باشکوه‌تر و پررنگ‌تر از همیشه پاس بداريم, نه برای فراموش کردن دردها، بلکه برای تأکید بر این حقیقت که زندگی، امید و آزادی، ارزش جشن گرفتن دارند. نوروز امسال می‌تواند ادای احترامی باشد،  به همه جاویدنامانی که در راه وطن جان باختند,  بزرگداشتی برای آنان که دیگر در میان ما نیستند و عهدی برای ما که یادشان را زنده نگه داریم. در این میان، بحثی همواره درباره خوانندگان وجود دارد. برخی می‌گویند: «فعال باشید.» اما همزمان می‌گویند: «بخوانید، اما وارد سیاست نشوید.» این تضادی است که سال‌هاست مطرح می‌شود. اگر باور داریم هنرمندان می‌توانند بر جامعه تأثیر بگذارند، پس باید به انتخاب و صداقت عملكرد آن‌ها نیز احترام بگذاریم. برخی هنرمندان تصمیم می‌گیرند شادى بيافرينند،  برخی تصمیم می‌گیرند همدرد مردم باشند. هر کدام از این انتخاب ها، در نوع خود ارزشمند است. ما فرهنگی عمیق و ادبیاتی غنی داریم. زيبا مى توانيم سخن را بيان كنيم، اما در نهایت، انسانيت در عمل، با ارزش تر از گفتن حرفهاى زيبا ست. وظیفه هنر فقط بیان نیست،  الهام بخشیدن است. نزدیک کردن دل‌ها و گاهی روشن کردن چراغی در تاریکی ست. هنرمندان ایرانی در این چهل‌وهفت سال همواره همین کار را انجام داده اند. آن‌ها پلی ساخته‌اند میان نسل‌ها، میان گذشته و آینده، و میان ایرانیانی که در سراسر جهان پراکنده‌اند. یک ترانه گاهی کاری می‌کند که صد ها سخنرانی نمی‌تواند انجام دهد، قلبها را به هم نزدیک می‌کند. نوروز امسال می‌تواند ادامه همین مسیر باشد. نه فقط یک جشن، بلکه یک حرکت جمعی، حرکتی برای همدلی و همبستگی و برای تبدیل هنر به پلی میان انسان‌ها. البته تغییر از جایی آغاز می‌شود که به مرزهای یکدیگر احترام بگذاریم و اجازه دهیم هرکس با ديدگاه  و توانایی خود در این مسیر سهمی داشته باشد. هیچ حرکت بزرگی با تحميل شکل نمی‌گیرد، اما با همبستگى می‌توان جهانی را تغییر داد. در تمام این سال‌ها موسيقى، اين حس مشترك زيبا، هرگز ما را تنها نگذاشته است. موسیقی در تاریک‌ترین لحظه‌ها هم امید می‌دهد،  یادآوری می‌کند كه زندگی همواره در تمام لحظه ها جارى ست. برای ما ايرانيان، موسیقی فقط يك هنر، يك صدا، يك ترانه و يك آهنگ نیست. موسيقى پيام است، آزادى، احساس، فرهنگ و هويت ملى ست، همبستگى، ميراث و آرزو هاى مشترك ما ست . موسيقى ادامه ى

زندگيست….